Dąbrowice położone w powiecie kutnowskim, 26 października 1939 roku, zostały przyłączone do tzw. Kraju Warty. W 1939 roku w Dąbrowicach mieszkało 150 Żydów. Podobnie jak w całym powiecie kutnowskim, prześladowania Żydów w Dąbrowicach rozpoczęły się natychmiast po okupacji. Niemcy wprowadzili godzinę policyjną, znęcali się nad Żydami, a nawet torturowali ich na śmierć.
W drugiej połowie czerwca 1940 roku wszyscy Żydzi z Dąbrowic zostali przez Niemców deportowani do Judenlager „Konstancja” (obozu dla Żydów) w Kutnie, około 25 kilometrów na wschód. Żydowscy mieszkańcy Dąbrowic zostali powiadomieni o transporcie zaledwie kilka godzin przed wyjazdem. Pozwolono im zabrać tylko najpotrzebniejsze rzeczy. Na rynku czekały na nich wozy konne. Nie są znane dalsze szczegóły dotyczące transportu.
Obóz w Kutnie znajdował się na terenie byłej cukrowni Konstancja. Nie było wystarczająco dużo miejsca dla deportowanych; byli zmuszeni przebywać pod gołym niebem. Głód pogarszał się z dnia na dzień. Po trzech tygodniach w getcie wszyscy Żydzi z Dąbrowic zostali przeniesieni do pobliskiego Żychlina, około 20 kilometrów na wschód. Informacja ta została przekazana w liście z 10 lipca 1940 roku od przedstawicieli Żydów z Dąbrowic do American Joint Distribution Committee w Warszawie, podpisanym przez Meira Wyszogrodzkiego, rabina gminy i innych.
Żydzi z Dąbrowic podzielili los Żydów żychlińskich. Getto zostało rozwiązane w marcu 1942 roku, a jego żydowscy mieszkańcy zostali deportowani do obozu zagłady Kulmhof w Chełmnie nad Nerem, gdzie zostali zamordowani. Nikt z deportowanych z Dąbrowic do Judenlager Konstancja (obozu dla Żydów) w Kutnie w czerwcu 1940 r. nie przeżył Holokaustu.
Wykorzystano informacje ze strony internetowej https://collections.yadvashem.org/en/deportations/13807726
